لفظ در جايى كه به نكره اضافه شود و يا براى تأكيد بيايد رفع احتمال تخصيص است . 2 - از احكام لفظ كل نزد اهل لغت و اصوليها اين است كه اين لفظ فقط بر آنچه داراى جزئيات و أجزاء است داخل مىشود و معناى آن در هر دو مورد شمول و در برگرفتن همه جزئيات و أجزاء مىشود . 3 - و از احكام لفظ كل همچنين است كه وقتى به نكره‌اى اضافه مىشود مثل آيه - كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهِينٌ - دلالت مىكند بر عموم و شامل همه جزئيات و تصريح بر همه افراد دارد كه لفظ آن نكره بر آن دلالت دارد . چه مفرد ، چه تثنيه ، و چه جمع باشد و شامل شدن بر همه جزئيات به اين معناست كه اين حكم براى هر جزئى از جزئيات نكره ثابت است و به اين وسيله حكم كردن بر مجموع افراد لازم است . و وقتى اين حكم لغوى اصول بر حديث پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم : ( كلُّ بدعةٍ ضلالةٌ تطبيق شود مىبينيم كه كل به نكره اضافه شده كه كلمه ( بدعتىٌ ) مىباشد در نتيجه معنايى كه اصوليين و اهل لغت ذكر كرده‌اند بر آن مطابق است و با توجه به اين نكته ممكن نيست كه هيچ بدعتى از وصف گمراهى خارج شود و لفظ ( كل ) كه بر لفظ ( بدعة ) وارد شده همان لفظى است كه بر لفظ « امرئ » در آيه‌اى كه گذشت وارد شده بود ، پس آيا طرفدار بدعت نيكو مىتواند در مورد وجود فرقى ميان « كل » در حديث پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و يا آيه شريفه سخنى بگويد ؟ و آيا مىتواند بگويد چيزى از عموم آيه « إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » * خارج است ، همانطور كه در حديث پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم - با توجه به پنداشته‌هاى